ترشح از ناف میتواند نشانهای از عفونت، کیست یا رعایت نکردن بهداشت باشد. تمیز کردن این ناحیه و حفظ بهداشت مناسب میتواند به کاهش علائم کمک کند. در ادامه چند علت اصلی ترشح از ناف را معرفی میکنیم. رعایت نکردن بهداشت درماتیت نگلکتا (neglecta) (لکههای قهوهای از پوست کثیف) در داخل ناف معمولاً نشان میدهد که نیاز به شستوشوی ناف دارید. این لکهها ممکن است در نهایت از پوست جدا شوند و شبیه ترشحی قهوهای و مومیشکل به نظر برسند. چینهای کوچک ناف، محل تجمع آلودگی، عرق، باکتری و سلولهای مردهی پوست هستند. نشُستن منظم ناف، بهویژه پس از تعریق، باعث تجمع این مواد میشود. آلودگی، عرق و سلولهای مرده، به صورت لکههای قهوهای در داخل ناف دیده میشوند. شستوشوی نامنظمِ ناف همچنین میتواند باعث ایجاد بوی بد شود، زیرا باکتریها سعی میکنند پروتئینهای موجود در عرق را تجزیه کنند. عفونت باکتریایی ترشح ناف ناشی از عفونت باکتریایی، در واقع چرک است. این مایع غلیظِ زرد، سفید یا سبز، از بافتهای مرده، گلبولهای سفید و باکتریها تشکیل شده است. اگر عفونت شدیدتر شود، چرک ممکن است بوی بسیار نامطبوعی داشته باشد. تقریباً ۳۰۰ نوع باکتری مختلف در ناف وجود دارد. اگر شستوشوی منظم انجام نشود، باکتریها میتوانند بیشازحد رشد کرده و از طریق بریدگیها یا زخمها وارد بدن شوند. باکتریها اغلب از طریق سوراخکردن ناف یا جراحی لاپاراسکوپی (که در آن لولهای از ناف وارد بدن میشود) وارد زخم میشوند. این امر میتواند منجر به عفونتهای پوستی مانند سلولیت یا عفونتِ زردزخم (Impetigo) شود. عفونت باکتریایی ممکن است شامل علائمی همچون: بوی بد، خارش، درد، قرمزی و تورم باشد. عفونت قارچی عفونت قارچی در ناف، ممکن است باعث ترشح شفاف یا زرد کمرنگ شود. این مایع از نواحی ملتهب و خارشدار یا تاولهای داخل ناف خارج میشود. پوست ممکن است ترک بردارد و شروع به خونریزی کند. نوعی قارچ به نام کاندیدا (Candida) بهطور طبیعی روی پوست زندگی میکند، اما ممکن است در ناف بیشازحد رشد کرده و باعث عفونت شود. نشُستن ناف، تعریق زیاد و پوشیدن لباسهای تنگ، خطر ابتلا به عفونت قارچی را افزایش میدهد. افراد مبتلا به پسوریازیس و دیابت نیز بیشتر در معرض خطر هستند. علائم شایع عفونت قارچیِ ناف، شامل تاول، ترکخوردگیِ پوست همراه با خونریزی، خارش داخل یا اطراف ناف، برجستگیهای متورم پر از چرک و بثورات قرمز و ملتهب در چینهای ناف میباشد. کیست سِباسه کیست سِباسه (Sebaceous cyst) تودهای پر از مایع در زیر پوست است که میتواند در هر نقطهای از بدن، از جمله داخل ناف ایجاد شود. این کیست زمانی شکل میگیرد که غدد سباسه (چربی) مسدود شوند یا آسیب ببینند. این غدد، مادهای روغنی به نام سبوم (Sebum) ترشح میکنند که از پوست و مو محافظت میکند. اگر این ماده نتواند خارج شود، چربی، مایع و کراتین در کیسهای زیر پوست جمع میشوند. پارگی یا عفونت کیستِ سباسه، میتواند باعث ترشحی غلیظ و سفید مایل به زرد شود. علائم دیگر کیست تحریکشده یا عفونی، شامل درد داخل ناف، قرمزی یا التهاب پوست اطراف ناف و گرمی یا حساسیت پوست اطراف ناف میباشد. کیست اپیدرموئید کیستهای اِپیدرموئیدِ داخل ناف، ممکن است عفونی شده و پاره شوند و باعث ترشحی غلیظ، سفید یا زرد با بوی بد شوند. این کیستها زمانی ایجاد میشوند که سلولهای لایهی بیرونی پوست (اپیدرم) بهدرستی ریزش نکنند و زیر پوست گیر بیفتند. این سلولها به تولید کراتین ادامه میدهند و تجمع ضخیمی از سلولهای پوستی در یک کیسه پر از مایع ایجاد میشود. کیست اپیدرموئید، ممکن است پس از آسیبدیدگی یا لاپاراسکوپی در ناف ایجاد شود و گاهی منشأ ژنتیکی هم دارد. سنگ ناف سنگ ناف، تودهای سخت و سنگمانند است که از تجمع سِبوم و کراتین تشکیل میشود. این تودههای قهوهایِ تیره یا سیاه، معمولاً ترشحی ندارند. بااینحال اگر عفونی شوند، ممکن است چرک سفید یا زرد ترشح کنند و در صورت تحریک یا عفونت، حتی خونریزی داشته باشند. اگر ناف بهدرستی شسته نشود، چربی و کراتین میتوانند تجمع پیدا کرده و سفت شوند. افرادی که ناف عمیق دارند بیشتر در معرض ایجاد سنگ ناف هستند، زیرا تمیز نگه داشتن آن دشوارتر است. در مجموع، ترشح از ناف میتواند دلایل مختلفی داشته باشد که از مشکلات سادهی بهداشتی تا عفونتها و کیستهای جدیتر را شامل میشود. توجه به بهداشت فردی، شستوشوی منظم ناف و آگاهی از علائم هشداردهنده، نقش مهمی در پیشگیری و تشخیص زودهنگام این مشکلات دارد. در صورت تداوم ترشح، بوی بد، درد یا علائم عفونت، مراجعه به پزشک برای بررسی دقیق و دریافت درمانِ مناسب ضروری است.