موسیقی بلوز، یک سبک موسیقی محبوب در آمریکا است که ریشه در موسیقی آفریقایی-آمریکایی، بردگان آزادشده و کشاورزان در اواسط قرن نوزدهم دارد. در اوایل قرن بیستم، موسیقی بلوز وارد بخش اصلی موسیقی شد و هنرمندانی مانند ویلیام هَندی (W.C. Handy) و ما رِینی (Ma Rainey)، به همراه پدر و پسرانی همچون جان و آلن لوماکس (John and Alan Lomax)، در این امر نقش داشتند. موسیقی بلوز سنتی، اغلب با اشعار احساسی، همراهی با گیتار و پیروی از یک الگوی سادهی 12تایی که اصطلاحاً به آن Twelve Bar Chord Progression گفته میشود، شناخته میشود. نوازندگان بلوز هم میتوانند به دلخواه خود، آن را شاخ و برگ دهند. بندها و هنرمندان، معمولاً این سبک موسیقی را هم با استفاده از سازهای آکوستیک و هم الکتریک اجرا میکنند. اگرچه ریشههای موسیقی بلوز بهطور قطع از سنت آفریقایی-آمریکایی نشأت میگیرد، اما هنرمندان از تمام نژادها نیز به اجرای بلوزِ معاصر پرداختهاند. این ژانر، تأثیرات زیادی بر سبکهای موسیقی مختلف از جمله جاز، راک و هیپهاپ گذاشته است. تاریخچهای کوتاه از موسیقی بلوز بسیاری از سنتهای اولیه بلوز، در حاشیهی رودخانه میسیسیپی و در میان افرادی که قبلاً بَرده بودند، آغاز شد. بلوز ریشه در اواخر قرن نوزدهم دارد. آوازهای معنوی، سرودهایی که در حین کار خوانده میشدند، موسیقیهای محبوب آن زمانِ جامعه بودند. در دهههای پایانی قرن نوزدهم، این ملودیها به شکلگیریِ ژانر جدیدی منجر شدند. بلوز در دهه 90 میلادی بهطور رسمی بهوجود آمد و در اوایل قرن بیستم محبوب شد. مِمفیس بهعنوان یکی از مراکز اولیه این سبک موسیقی شناخته میشد و هنرمندانی مانند ممفیس مینی (Memphis Minnie) و ویلیام هندی (W.C. Handy) در این شهر فعال بودند. کافههایی به نام جوکجوینتز (Juke joints، کافههای بلوز در محیطهای غیررسمی) به محبوبیت بلوز کمک کردند. در این دوران، آنها در شهرها و شهرستانهای جنوبی ایالاتمتحده گسترش یافتند. با رشد مهاجرت بزرگ افراد آفریقایی-آمریکایی از دوره 1910 تا 1930، این مکانها در شهرهایی مانند شیکاگو، دیترویت، فیلادلفیا و نیویورک نیز محبوب شدند. زنان نقش مهمی در پیشبرد بلوز داشتند. در میان ستارگان این ژانر، خوانندگانی مانند بِسی اسمیت (Bessie Smith که به "ملکه بلوز" معروف است) و ما رِینی (Ma Rainey) حضور داشتند که به همراه لوئیس آرمسترانگ آهنگهای مشهوری را پخش کردند. هنرمندان بلوز در نیمه دوم قرن بیستم بسیار فعال بودند. هنرمندانی مانند بی بی کینگ (B.B. King)، بو دیدلی (Bo Diddley)، لیدبِلی (Leadbelly) و جان لی هوکِر (John Lee Hooker) توانستند جمعیت زیادی را در ایالاتمتحده و اروپا جذب کنند. این امر به نوبه خود، موجب الهامبخشی به ژانرهای جدید موسیقی از جمله سول (soul)، راک اَند رول (rock ‘n' roll) و زیرشاخههای جاز شد. چند ویژگی موسیقی بلوز موسیقی بلوز، بیش از یک قرن است که در فرهنگ عمومی حضور دارد، اما حتی بلوز معاصر نیز به بسیاری از اصول اصلی این ژانر وفادار است، از جمله: آواز یا سازهای پیانو و گیتار: با این که پیانو در برخی از آهنگهای بلوز نقش اصلی را ایفا میکند، اما گیتار (شامل گیتارِ اسلاید) شناختهشدهترین ساز بلوز است. بخشهای ریتمیک که توسط بیس و درام هدایت میشوند، معمولاً در بیشتر بندهای بلوز حضور دارند و بسیاری از خوانندگان بلوز نیز روی سازِ هارمونیکا مهارت دارند. فرم آواز دوازدهباری: بسیاری از آهنگهای بلوز از یک فرم دوازدهتایی استفاده میکنند که از ۱۲ میزان (bar) تشکیل شده است که در طول آهنگ تکرار میشود و معمولاُ از سه آکورد استفاده میکند. استفاده از نُتهای دیاتونیک و نتهای بلو (blue): بیشتر موسیقی بلوز، حول مقیاسهای پِنتاتونیکِ مینور و ماژور میچرخد و چندین نت خاص به نام "نتهای بلو" در آن وارد میشود که شامل نتهای ۱۱اُمِ شارپ، ۹اُمِ شارپ و ۷اُمِ فلَت هستند. کانتری بلوز: برخی زیرژانرهای موسیقیِ بلوز تحت عنوان «کانتری بلوز» وجود دارند. این شامل "دلتا بلوز"، "تکزاس بلوز" و "پیدمونت بلوز" است. این زیرژانرها بر فینگرپیکینگ (fingerpicking) روی گیتار آکوستیک تأکید دارند، به سبک هنرمندانی مانند رابرت جانسون، سان هاوس، تَمپا رِد و چارلی پاتُن. بلوزِ شهری: بعد از ورود موسیقی بلوز به شهرها، گیتارهای الکتریکی جایگزین گیتارهای آکوستیک شدند، بهویژه بعد از جنگ جهانی دوم. هنرمندانی مانند مادی واتِرز، لیتِل والتر و گیتاریست بادی گای، از چهرههای معروفِ این سبک هستند. همچنین معروفترین زیرژانرهای این سبک، شیکاگو بلوز و بلوزِ ساحل غربی هستند. موسیقی بلوز با ریشههای عمیق در تاریخ و فرهنگ آفریقایی-آمریکایی، به یکی از تأثیرگذارترین ژانرهای موسیقی تبدیل شده است که همچنان در دنیای معاصر جایگاه ویژهای دارد. این سبک نهتنها در موسیقی، بلکه در فرهنگ عمومی نیز اثری ماندگار از خود بر جای گذاشته است.