بر اساس مطالعهای که بهتازگی منتشر شده، مشخص شد که یک جفت هورمون برای فعال کردن یا سرکوب میل پشهها به خون دخیل هستند. این یافتهها سازوکاری احتمالی را نشان میدهد که چه چیزی باعث جذب پشهها به افراد و حیوانات میشود، که تاکنون یک راز باقی مانده است. این کشف میتواند اهداف جدیدی را برای جلوگیری از تولید مثل حشراتی مثل پشه و انتقال بیماری فراهم کند. جنس ماده بیشتر گونههای پشه، ناقل ویروسهایی هستند که باعث تب دنگی، تب زرد و زیکا میشوند. آنها برای رشد تخمهایشان از خون حیوانات تغذیه میکنند. اما به محض خوردن خون، اشتهای آنها بسته میشود تا زمانی که تخمگذاری کنند. "مایکل استرند"، حشره شناس دانشگاه جورجیا در آتن، قصد داشت مکانیسمی را که این چرخه جذب را کنترل میکند را درک کند. او متوجه شد که سطح هورمون تولید شده در روده حشره به نام نوروپپتید F زمانی که پشهها در جستجوی میزبان بودند افزایش یافت و پس از خوردن خون ناپدید شد. استرند با همکارانش سلولهای غدد درونریز پشه، که هورمونهایی را در دستگاه گوارش خود تولید میکند را تجزیه کرد و مورد بررسی قرار داد. همانطور که انتظار میرفت، سطح NPF قبل از اینکه پشهها خون بخورند افزایش یافت و شش ساعت پس از تغذیه کاهش پیدا کرد. جذب پشهها به انسان با این نوسانات هورمونی مطابقت داشت. آنها در روزی که غذا خوردند، وقتی در معرض دست یک انسان قرار گرفتند، نسبت به آن هیچ واکنشی نشان ندادند، اما درست بعد از تخم گذاشتن به سراغ آن رفتند. در مرحله بعد، محققان ژن تولیدکننده NPF را در پشههای ماده از بین بردند و دریافتند که میزان جذب آنها را به انسانها کاهش یافته است. وقتی که آنها این هورمون را به این پشههای جهشیافته تزریق کردند، علاقه آنها به خون انسان بازگشت، اما تأثیر کمی بر پشههای حامل تخم داشت. پس میتوان گفت علت جذب شدن پشهها به خون میتواند گرسنگی آنها باشد اما علت اصلی این که چرا از خون تغذیه میکنند تا این لحظه برای دانشمندان یک راز بوده است.